Format zapisu numeru telefonu i sposób jego czytania

 

Sposób zapisu numeru telefonu

 

Szkoda, że tak często numery telefonu podaje się w nieoptymalnej postaci. Jest jednak pewien UNIWERSALNY format zapisu numeru telefonu:

 

+AB(CD)EFGHJKL

 

w którym oczywiście wszystkie litery są cyframi. AB to wskaźnik kraju (nie zawsze dwucyfrowy), CD to ewentualny numer strefy numeracyjnej wewnątrz kraju (nie zawsze dwucyfrowy, a nawet nie zawsze występuje),  zaś E…L stanowią dalsze cyfry numeru telefonu (nie zawsze jest ich siedem).

Oto możliwe wersje praktycznego użycia tego formatu:

 

+49(30)1234567

+49(.)123456789

+48(.)221234567

+48(.)123456789

 

Wersje te odnoszą się do zapisu odpowiednio czterech następujących TYPÓW NUMERU TELEFONU:

1. Telefonów „geograficznych” zarejestrowanych w kraju z tzw. OTWARTYM planem numeracji krajowej, a więc gdy wewnątrz kraju (w tym wypadku kraju o numerze 49 - Niemcy), występują numery stref numeracyjnych (w tym wypadku 30 - Berlin),
2. Telefonów „niegeograficznych” np. komórkowych zarejestrowanych w powyższym kraju,
3. Telefonów „geograficznych” zarejestrowanych w kraju z tzw. ZAMKNIĘTYM planem numeracji krajowej, a więc gdy wewnątrz kraju (w tym wypadku kraju o numerze 48 - Polska), nie występują numery stref numeracyjnych, choć w tym wypadku prawdopodobnie (nie koniecznie) jest to numer warszawski,
4. Telefonów „niegeograficznych” np. komórkowych zarejestrowanych w powyższym kraju.

 

Oto zalety takiego zapisu numeru telefonu:

1.      Jest tak krótki, jak to tylko możliwe, bez uszczerbku dla pełni informacji.

2.      Zawiera pełny numer światowy.

3.      Nie zawiera prefiksów.

Przecież „0” nie jest uniwersalnym, jedynym stosowanym prefiksem używanym w każdym kraju z Otwartym planem numeracji krajowej, podobnie jak „00” nie jest uniwersalnym prefiksem używanym w każdym kraju do dzwonienia za granicę

4.      Nie zawiera przerw (spacji) np. ...123 456 789.

Spacje występujące w powyższym numerze telefonu mogą sugerować preferowanie sposobu jego czytania: sto dwadzieścia trzy, czterysta pięćdziesiąt sześć, siedemset osiemdziesiąt dziewięć, w odróżnieniu od lepszego sposobu, cyfra po cyfrze: jeden, dwa, trzy, cztery pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć. Dlaczego lepszego, o tym poniżej.

5.      Nie zawiera myślników np. ...123-456-789.

Myślniki podane w numerze telefonu mogą sugerować preferowanie sposobu jego czytania (patrz powyżej) oraz, co gorsza, oczekiwanie na sygnał

6.      Wydzielone są w nim, każdy niezależnie, oba numery kierunkowe: kraju na świecie i ewentualnej strefy numeracyjnej wewnątrz kraju.

Cecha ta ułatwia, lub wręcz umożliwia niezależnie od typu planu numeracji krajowej, telefonowanie zarówno spoza kraju, jak też z dowolnego miejsca w danym kraju, a także z lokalnej strefy numeracyjnej. UNIWERSALNY format zapisu numeru telefonu dla ludzi stanowi ułatwienie, a jest koniecznością z punktu widzenia automatycznych systemów, np. automatycznego zestawianie połączenia „dial-up” poprzez modem telefoniczny, z rozmówcą, którego numer telefonu zapisany jest w bazie danych, np. jako „Kontakt” (elektroniczna wizytówka) w programie Microsoft Outlook. Z tego punktu widzenia każdy numer telefonu musi zawierać podany w nawiasie numer strefy numeracyjnej. Gdy ona nie istnieje, musi to być strefa numeracyjna pusta (z niezbędną jednak kropką, gdyż Microsoft Outlook pustki tu nie akceptuje). Ta wersja UNIWERSALNEGO formatu (z pustą strefą numeracyjną) jest akceptowalna przez systemy elektroniczne, a w tym przez Microsoft Outlook i przez telefony przenośne z nim sprzężone. Poza tym wersja ta  patrzącemu na nią człowiekowi naocznie sugeruje, że dotyczy numeru telefonu niegeograficznego, np. komórkowego, albo geograficznego numeru telefonu zarejestrowanego w kraju z ZAMKNIĘTYM planem numeracji, czyli planem bez stref numeracyjnych.

 

Inna wersja zapisu numeru telefonu, rzekomo uniwersalna

 

Na powyżej podanych czterech przykładach, które odnoszą się do zapisu odpowiednio wymienionych powyżej w czterech punktach TYPÓW NUMERU TELEFONU, przedstawiamy lansowany np. przez NASK, inny format zapisu numeru telefonu, niesłusznie uznawany za uniwersalny:

 

+48.221234567

+48.123456789

+49.301234567

+49.123456789

 

Jest to nienajgorszy format zapisu numeru telefonu i zapewne mógłby być w przyszłości uznany za doskonały, ale dziś jeszcze trudno go nazwać uniwersalnym, gdyż dotyczy jedynie krajów z ZAMKNIĘTYM planem numeracji. W kraju z OTWARTYM planem numeracji niedopuszczalny jest w zapisie numeru telefonu brak wyodrębnienia numeru wewnętrznej krajowej strefy numeracyjnej. W tym wypadku znajomość tego numeru (ile cyfr i jakie) jest niezbędna, gdy telefonujemy z wnętrza danego kraju. Taki format możnaby HIPOTETYCZNIE uznać za uniwersalny także w odniesieniu do kraju o OTWARTYM planie numeracji, gdyby w trzecim przykładzie numer telefonu zawierał 2 kropki oddzielające z obu stron numer strefowy od reszty cyfr, a więc gdyby trzeci typ numeru wyglądał następująco:

 

+49.30.1234567

 

Nawet jednak gdyby hipotetycznie zmodyfikować format do wersji powyżej podanej, nie byłby to format kompatybilny z Microsoft Outlook.

 

Likwidacja w Polsce numerów strefowych, czyli „kierunkowych”

5 grudnia 2005 r. nastąpiło w Polsce przejście z telefonicznego „otwartego planu numeracji” krajowej (z numerami stref numeracyjnych) do „zamkniętego planu numeracji”, który oznacza, że numery strefowe (w przypadku Warszawy 22) w Polsce przestały istnieć i stały się integralną częścią każdego numeru telefonu. Obecnie wybierany jest (poza numerami skróconymi) zawsze numer 9-cyfrowy, nawet w ramach tej samej miejscowości i już nie ma sensu pamiętanie, że akurat 2 pierwsze cyfry kiedyś były numerem strefy numeracyjnej (zwanym potocznie numerem „kierunkowym”). Dzięki zamkniętemu planowi numeracji, obecnie ma miejsce lepsze zagospodarowanie numerów, choćby tych wcześniej zamrożonych w mniej „zaludnionych” strefach. W bardziej zagęszczonych obszarach pojawiają się numery telefoniczne rozpoczynające się od innych zestawów cyfr niż tradycyjne dawne numery strefowe.

W tym miejscu nieco historii. Pojęcie „numer kierunkowy” w języku polskim powstało w czasach, gdy w Polsce rozpoczęto stopniowe automatyzowanie ręcznego zestawiania połączeń międzymiastowych. Polegało to na tym, że do danego miejsca funkcjonowały RÓŻNE prefiksy, z różnych kierunków, stopniowo wprowadzane w poszczególnych centralach miejskich. W kolejnych edycjach książek telefonicznych oraz w prasie, publikowano wtedy na bieżąco aktualizowane tabele i mapki pokazujące skąd dokąd jaki jest numer kierunkowy. Numer ten można było poznać na podstawie znajomości dwóch miejsc: miejsca inicjowania i miejsca adresowania połączenia telefonicznego. Prefiks kojarzono więc z kierunkiem właśnie, nie zaś z docelowym obszarem czyli strefą.  Dopiero na kolejnym etapie automatyzacji połączeń międzymiastowych w Polsce, oficjalnie wprowadzono pojęcie „wskaźnika strefy numeracyjnej” i wtedy z dowolnego kierunku numer danej strefy był już identyczny. Potocznie jednak nadal zwyczajowo numer strefowy zwano numerem kierunkowym. W większości innych krajów świata, w procesie automatyzacji połączeń międzymiastowych nie pojawił się etap „kierunków”, lecz od razu powstały strefy numeracyjne. Tak więc w innych językach w nazwie tego kodu telefonicznego nie pojawiło się słowo „kierunek”, lecz raczej „obszar”, „strefa”. Ugruntowana jednak w języku polskim nazwa „numer kierunkowy” stosowana była w odniesieniu do połączeń krajowych aż do likwidacji 5 grudnia 2005 r. wskaźników stref numeracyjnych w Polsce, a obecnie nadal funkcjonuje w odniesieniu do wskaźników innych krajów.

Likwidacja w Polsce początkowego zera

15 maja 2010 r. sprawy zaszły jeszcze dalej. Przy wybieraniu numeru telefonu w Polsce, powszechnie NIE wprowadza się już zera na początku. Dotyczy to wszystkich publicznych sieci telefonicznych z których wybiera się dowolne publiczne numery telefonów. W obecnej, sytuacji, po pewnym czasie, zwolnione z funkcji prefiksu zero będzie mogło pojawić się jako pierwsza „znacząca” już cyfra w dziewięciocyfrowym numerze telefonu w Polsce, a więc powstanie nowa grupa potencjalnych 90 milionów numerów od 010000000 do 099999999.

I znowu nieco historii. Powszechna maniera umieszczania zera przed numerem telefonu, pochodzi z czasów, gdy w połączeniach międzymiastowych zero wskazywało, że następujące po nim cyfry są numerem kierunkowym, zaś brak zera, że jest to numer lokalny. Takie zróżnicowanie w zapisie było tym bardziej uzasadnione, że przejściowo w różnych miejscach była różna długość numeru (przy okazji: dwa zera poprzedzały prefiks międzynarodowy). Pokusa poprzedzania zerem zapisywanych numerów telefonów wzmocniła się w 2005 roku, gdy w związku z wprowadzeniem zamkniętego planu numeracji, w telefonii stacjonarnej pojawił się obowiązek wybierania początkowego zera nie tylko w połączeniach międzymiastowych, ale nawet przy telefonowaniu w ramach tej samej miejscowości. Był jednak pewien problem. Na dobre zadomowiona już w Polsce telefonia komórkowa zabraniała wybierania początkowego zera. To zróżnicowanie wymaganego sposobu wybierania numeru telefonu wywoływało powszechne zamieszanie na wizytówkach i w innych tego typu miejscach. Pojawił się wtedy między innymi następujący sposób zapisu telefonów: z zerem dla numerów stacjonarnych i bez zera dla numerów komórkowych. Było to w pewnym sensie odwrócenie faktycznej sytuacji, gdyż w rzeczywistości potrzeba wybierania zera NIE zależała od przedstawionego na wizytówce, a więc potencjalnie WYBIERANEGO numeru (na przykład czy wybierany numer był numerem komórkowym, czy stacjonarnym), ale zależała od tego Z JAKIEJ SIECI NUMER WYBIERANO. Z sieci komórkowej zero było na ogół zabronione, zaś ze stacjonarnej, było obowiązkowe. Bynajmniej więc nie autor wizytówki, a jedynie telefonujący użytkownik sieci wiedział, czy powinien z danego telefonu wybierać zero czy też nie wolno było mu tego robić.   

Konkluzja

Niezależnie od dyskusji na temat uniwersalnego formatu zapisu numeru telefonu, nawet jeśli nie zamierzamy próbować go stosować, w Polsce dziś już wiemy, że w konsekwencji narzuconych zasad wybierania numeru telefonu, także przy podawaniu w mowie lub w piśmie polskich numerów telefonów:
•    po pierwsze, po 5 grudnia 2005 r. nieuzasadnione jest jakiekolwiek wyodrębnianie (np. nawiasami) dawnych numerów kierunkowych, ale też nieuzasadnione jest ich pomijanie w numerze, który wszakże (jeśli nie jest numerem „skróconym”) powinien być 9 cyfrowy, lub ewentualnie 11 cyfrowy, jeśli poprzedzony kodem kraju (Polska ma dwucyfrowy kod 48),
•    po drugie, po 15 maja 2010 r. nie istnieje już żaden racjonalny powód uzasadniający stosowanie w Polsce początkowego zera przed jakimkolwiek krajowym numerem telefonu.

Tak więc, dziś w formie pisanej (nie dla systemów automatycznych) można w Polsce stosować, wprawdzie nie w pełni uniwersalny - światowy, ale w praktyce poprawny, zarówno dla telefonów komórkowych, geograficznych, jak i wszystkich innych, po prostu dziewięciocyfrowy format, pozbawiony prefiksów, spacji, nawiasów, myślników itp. zbędnych udziwnień.

 

221234567

123456789

 

Ważny kierunek w rozwoju systemów wybierania numerów telefonu

 

Wzorem niektórych innych krajów, w Polsce 5 grudnia 2005 r. dokonano przejścia z OTWARTEGO planu geograficznej numeracji krajowej (z numerami stref numeracyjnych) do ZAMKNIĘTEGO planu, który oznacza, że numery strefowe (tzw. kierunkowe) w Polsce przestały istnieć i stały się integralną częścią każdego numeru telefonu krajowego. Wcześniej, ZAMKNIĘTY plan numeracji dotyczył w Polsce na przykład telefonii komórkowej, gdzie nie istniały numery stref numeracyjnych czy inne numery kierunkowe, a więc zawsze należało wybrać pełny numer. Obecnie ZAMKNIĘTY plan numeracji krajowej dotyczy w Polsce wszystkich rodzajów telefonii publicznej. W kolejnym etapie, 15 maja 2010 r. nastąpiła w Polsce w połączeniach krajowych powszechna likwidacja prefiksu „0”.

 Ten przyjęty w Polsce ZAMKNIĘTY plan numeracji, mimo że przyszłościowy (gdyż czyniący kolejny krok w kierunku unifikacji sposobu wybierania numeru telefonu ze wszystkich telefonów w dowolnej technologii telefonicznej), wciąż jednak nie jest powszechnie przyjęty na świecie, a nawet w Europie. Stwarza to pewne problemy. Choćby takie oto, że systemy automatyczne muszą uwzględniać także istnienie OTWARTYCH planów numeracji krajowej.

Dopóki nowoczesny ZAMKNIĘTY plan numeracji krajowej nie stanie się powszechnym zjawiskiem obejmując wszystkie kraje świata, dopóty będą istniały tego typu perturbacje z formatem wybierania i w konsekwencji z formatem zapisu numeru telefonu. A definitywnie skończą się one dopiero wtedy, gdy nastąpi światowe upowszechnienie ZAMKNIĘTEGO planu numeracji, A więc gdy (podobnie jak obecnie numer wybierany w telefonii komórkowej) numer każdego telefonu wybierany z każdej sieci na świecie będzie traktowany (podobnie jak adres IP) całościowo, jako nierozerwalnie związany ze wskaźnikiem międzynarodowym, bez podziału na jakiekolwiek prefiksy kraju, strefy numeracyjnej wewnątrz kraju itp.

Zarejestrowany w Polsce telefon byłby z każdego telefonu każdej polskiej sieci (nawet w ramach tej samej miejscowości), ale też z każdego telefonu każdej zagranicznej sieci, wybierany jako 0048xxxxxxxxx, lub +48xxxxxxxxx. W analogicznym do powyżej przedstawionego formacie byłby wybierany każdy numer telefonu na świecie z dowolnego każdego telefonu i z każdego miejsca na świecie (także w ramach tej samej miejscowości), gdyż zawsze byłby wybierany pełny „światowy” numer. Byłby to numer dłuższy od dzisiejszego numeru, zaledwie (zależnie od kraju) o kilka cyfr, ale czy ma to istotne znaczenie obecnie, gdy z aparatu, zarówno komórkowego, jak i stacjonarnego wybiera się nie numery, ale imiona, nazwiska i nazwy?

 

Ważny postulat na teraz

 

W Polsce (nawet na tle innych zaawansowanych technologicznie krajów) już dotąd zrobiono wyjątkowo dużo w sprawie ujednolicenia sposobu wybierania numeru z różnych telefonów w różnych technologiach, wprowadzając jednolity ZAMKNIĘTY plan numeracji krajowej. Niestety nie zrobiono jeszcze wszystkiego co jest możliwe, gdyż nadal (nie wiedzieć dlaczego) z telefonów stacjonarnych powszechnie nie możemy (przeciwnie niż z komórek) wybierać w Polsce pełnego polskiego 11 cyfrowego numeru 0048xxxxxxxxx. Wprowadzenie takiego formatu wybierania numeru w Polsce, technicznie było już możliwe od 5 grudnia 2005 r., a dotąd dokonali tego nieliczni operatorzy stacjonarni. Taki format wybierania numeru telefonu powinien być wreszcie powszechnie dozwolony w telefonii stacjonarnej, choć najlepiej nie wymagany bezwzględnie (podobnie jak jest dopuszczony, ale nie jest wymagany w telefonii komórkowej). Proponuje się, aby w Polsce wszyscy operatorzy stacjonarni, którzy jeszcze tego nie dokonali, na własną rękę wprowadzili możliwość wybierania przez ich abonentów numeru krajowego w takim formacie. Jak pokazuje doświadczenie dobrych operatorów, a w tym operatora telefonii stacjonarnej PULNET, nie wymaga to jakichkolwiek międzyoperatorskich, a tym bardziej międzynarodowych porozumień, a jedynie odpowiedniego przeprogramowania własnych central telefonicznych, aby po prostu ignorowały prefiks „0048”, automatycznie odrzucając ten prefiks z wybieranego numeru. Wtedy byłaby już pełna integracja sposobu wybierania numeru telefonu z sieci telefonii „geograficznej” ze sposobem wybierania numeru telefonu z sieci telefonii komórkowej, w której wszakże od dawna Z KAŻDEGO MIEJSCA możemy wybierać dowolny numer krajowy poprzedzając go znakami +48 lub 0048.  

 

Sposób czytania numeru telefonu

 

Format zapisu numeru telefonu (zresztą także wszystkich innych długich numerów) bez przerw i myślników, a szczególnie związany z tym sposób czytania go cyfra po cyfrze, uważa się za lepszy z trzech powodów:

·  Jest krótszy,

·  Jest lepiej zrozumiały, szczególnie dla osób słabo znających język i dla systemów automatycznych,

·  Fonetycznie brzmi zawsze jednakowo, co ułatwia słuchowe zapamiętanie i identyfikację usłyszanego numeru z wcześniej zapamiętanym.

Na przykład osiemdziesiąt jeden, osiemset osiemdziesiąt sześć, trzydzieści jeden, siedemdziesiąt osiem, brzmi zupełnie inaczej niż osiemdziesiąt jeden, osiemdziesiąt osiem, sześćdziesiąt trzy, sto siedemdziesiąt osiem, a jeszcze inaczej niż: osiemdziesiąt jeden, osiemdziesiąt osiem, sześćset trzydzieści jeden, siedemdziesiąt osiem. Tymczasem przecież to wciąż ten sam numer i jeszcze bynajmniej nie wszystkie możliwości jego dowolnego czytania. A wszakże najlepiej brzmi: osiem, jeden, osiem, osiem, sześć, trzy, jeden, siedem, osiem. Zawsze jednakowo i oszczędnie w ilości wypowiadanych sylab, które nie powinny się pojawiać, jeśli nie wnoszą żadnej treści, jak sylaby: dzieści, naście, dziesiąt, set.

W szczególnych przypadkach, czytanie inne niż cyfra po cyfrze, może prowadzić nawet do błędnej interpretacji numeru, na przykład gdy numer 5001782 czytamy: „pięćset, siedemnaście, osiemdziesiąt dwa”, możemy zrozumieć 51782.

 

Sposób zapisu adresu

 

Jeszcze o preferowanym formacie zapisu adresu, szczególnie gdy spodziewamy się międzynarodowej wymiany korespondencji:

 

PL24100 Puławy, ul. Centralna 2a

 

Zaprezentowany format zapisu adresu, zawiera pewien powszechnie w świecie używany dodatek określający kraj. Dodatek ten to krótki literowy kod kraju, poprzedzający cyfrowy kod pocztowy. W Polsce, zupełnie niesłusznie, rzadko używa się takiego adresowania.

 

Wymiary wizytówki

 

Gdy już wiemy, jak najkrócej podać pełną informację o naszym adresie i numerze telefonu, możemy zaprojektować nie tylko elektroniczną wizytówkę (w bazie danych komputera), ale także tradycyjną wizytówkę kartonową. Istnieje pewien znormalizowany na całym świecie (norma ISO 7810) format wymiarowy wszelkich kart kredytowych, bankowych, telefonicznych itp. oraz tzw. „plastikowych” dokumentów. Te znormalizowane wymiary są następujące: szerokość 85,6 mm, wysokość 53,98 mm.

W tym formacie wykonywane są też wszelkie futerały, portfele, wizytowniki i inne pojemniki na znormalizowane karty. Nie ma więc chyba powodu, aby wizytówka miała mieć inne wymiary i nie pasowała do reszty, chyba że miałaby to być wizytówka na szczególne okazje. Wtedy może mieć nie tylko nietypowe wymiary, ale nawet kształty

  Adam Uhle

Ostatnia aktualizacja strony: 2010-06-10

strona główna